مديحه نوريْن نيّرين فاطمه زهرا و فاطمه معصومه، سلام اللّه عليهما -امام خمینی(ره)
چاپ 
ارسال به دوستان 
شنبه 22 خرداد 1389
اى ازليّت به تـــــربت تـــــو، مخمـــّر وى ابــديّت بــه طلعت تو، مقرّر
آيت رحمت ز جلــــوه تــــــو هويـــدا رايت قــدرت در آستين تو مُضْمَر
جــــودت هم بسترا به فيض مقدس لطفت هم بالشا به صدرِ مُصَدّر
عصمت تو تا كشيد پرده به اجسام عالَـــم اجســام گردد عالَم ديگر
جلـــــوه تـــــو نــــور ايزدى را مَجْلى عصمت تـو سرّ مختفى را مَظهر
گـــــويم واجب تــو را، نه آنَتْ رتبت خــوانم ممكن تو را، ز ممكن برتر
ممكن انــــدر لباس واجب پيــــــدا واجبــــى اندر رداى امكان مَظْهر
ممكن؛ امّا چه ممكن، علت امكان واجب؛ امـــّا شعـــــاع خالق اكبر
ممكن؛ امّا يگانــــه واسطــــه فيض فيض به مهتر رسد وزان پس كهتر
ممكن؛ امــــّا نمــود هستى از وى ممكن؛ امــــّا ز ممكنــــات فزونتر
وين نه عجب؛ زانكه نور اوست ز زهرا نور وى از حيدر است و او ز پيمبر
نور خــــدا در رســــول اكـــرم پيدا كرد تجلّى ز وى، به حيدر صفدر
وز وى، تابان شده به حضرت زهرا اينك ظاهر ز دخت موسىِ جعفر
اين است آن نور كز مشيّت كُنْ كرد عالـــم، آن كو به عالم است منّور
اين است آن نور كز تجلّـــى قدرت داد به دوشيزگـــــان هستى، زيور
شيطانْ عالِم شدى، اگر كه بدين نور ناگفتى آدم است خاك و من آذر
آبـــــروى ممكناتْ جمله از اين نور گـــر نَبـــُدى، باطل آمدند سراسر
جلوه اين، خود عَرَض نمود عَرَض را ظلّش بخشـــود جـــوهريّت جوهر
عيسى مريم به پيشگاهش دربان موسىِ عمران به بارگاهش چـاكر
آن يك چون ديده بان فرا شده بردار وين يك چـــون قاپقان معطى بر در
يا كه دو طفلند در حريــــم جلالش از پـــى تكميل نفس آمده مضطـر
آن يك انجيل را نمـــــايد از حفظ ويـــن يك تورات را بخـــواند از بر
گر كه نگفتى امام هستم بر خلق موسى جعفـــر، ولّــى حضرت داور
فاش بگفتم كه اين رسول خداى است معجزه اش مـــى بـوَد همانا دختر
دختــــــر، جز فاطمه نيايــد چون اين صُلب پــدر را و هـــم مشيمه مادر
دختر، چون اين دو از مشيمه قدرت نامد و نايد دگـــر همــــــــــاره مقدّر
آن يك، امواج علم را شـــــده مبدا وين يك، افواج حلم را شده مصـــدر
آن يك موجود از خطــــابش مَجْلى وين يك، معدوم از عقــــابش مُسْتَر
آن يك بر فـــرق انبيــــا شده تارك وين يك انــــدر ســـــرْ اوليا را مغفر
آن يك در عالم جـــــــلالت كعبه وين يك در مُلك كبــــريايى مَشْعر
لَمْ يَلِدم بسته لب وگرنه بگفتم دخت خــــداينــــــد اين دو نور مطهّر
آن يك، كوْن و مكانْش بسته به مَقْنَع وين يك، مُلكِ جهانْش بسته به معْجَر
چادر آن يك، حجاب عصمت ايزد معْجــــــَرِ اين يك، نقـــــاب عفّت داور
آن يك، بر مُلك لا يزالى تارُك وين يك، بـــــر عرش كبــــريايى افسر
تابشى از لطف آن، بهشت مُخَلّد ســــــايــــهاى از قهر اين، جحيم مُقَعّر
قطرهاى از جود آن، بحار سماوى رشحــــهاى از فيض اين، ذخـــــاير اغير
آن يك، خاكِ مدينه كرده مزّين صفحه قــــــم را نمــــوده، اين يك انور
خاك قم، اين كرده از شرافتْ، جنّت آب مــــــدينه نمــــــــوده آن يك، كوثر
عرصه قم، غيرت بهشت برين است بلكـــــه بهشتش يَساولى است برابر
زيبد اگر خاك قم به عرش كند فخر شـــــايد گـــــــر لوح را بيابد همسر
خاكى عجب خاك آبروى خلايق ملجــــــا بر مسلم و پنـــــاه به كافـــر
گر كه شنيدندى اين قصيده هندى شـــاعــــــــر شيراز و آن اديب سخنور
آن يك طوطى صفت همى نسرودى اى به جـــلالت ز آفــــرينش بــــــرتر
وين يك قمرى نمط هماره نگفتى اى كـــه جهــان از رخ تو گشته منوّر
قصيده بهاريه انتظار
آمد بهـــــار و بــــوستان شد رشك فردوس بـــرين گلهـــــا شكفتــــــه در چمن، چون روى يار نازنين
گسترده، بــــــاد جانفــــزا، فرش زمرّد بى شُمــر افشـــــــــانده، ابـــــر پرعطا بيرون ز حد، دُرِّ ثمين
از ارغـــــــــوان و ياسمن، طرف چمن شد پرنيــان وَز اُقحـــــــــوان و نسترن، سطح دَمَن ديباى چين
از لادن و ميمـــــون رسد، هر لحظه بوى جانفـــزا وَز ســـــــورى و نعمان وزد، هر دم شميم عنبرين
از سنبل و نرگس، جهــــان باشد به مانند جنــان وز ســـــوسن و نسرين، زمين چون روضه خُلدبرين
از فرط لاله، بـــــــــــوستان گشتـــه به از بـاغ اِرَم وز فيض ژالــــــــه، گلسِتان رشك نگارستان چين
از قمرى و كبك و هــــــزار، آيــــــد نواى ارغنـــون وز سيــــــره و كــــوكـــو و سار، آواز چنگ راستين
از شـــــارك و تــوكا رسد، هر لحظه صوتى دلـربا وز بـــــــــــوالمليح و فاخته، هر دم نوايى دلنشين
بر شاخ باشد زند خوان، هر شام چون رامشگران ورشـــــان به سان موبدان، هر صبح با صوت حزين
يك ســـو نــواى بلبلان، يك سو گل و ريحان و بان يك سو نسيم خوش وزان، يك سو روان ماء معين
شد مــــوسم عيش و طرب، بگذشت هنگام كرب جــــــــــــام مى گلگون طلب، از گلعذارى مه جبين
قدّش چـــو سرو بـــوستان، خدّش به رنگ ارغوان بويش چو بوى ضيمران، جسمش چو برگ ياسمين
چشمش چـــو چشم آهـــوان، ابروش مانند كمان آب بقــــــــايش در دهـــــــان، مهرش هويدا از جبين
رويش چـــو روز وصل او، گيتــــى فــــروز و دلگشا مويش چو شـــــــام هجر من، آشفته و پرتاب و چين
با اينچنين زيبـــــا صنم، بايد به بستـــــــان زد قدم جان فارغ از هر رنج و غم، دل خالى از هر مهر و كين
خــــــاصه كنون كاندر جهان، گرديده مولودى عيان كـــــز بهــــــــر ذات پا ك آن، شد امتـــزاج ماء و طين
از بهـــــــر تكــــــــريمش ميان، بربستـه خيل انبيا از بهــــــر تعظيمش كمــــــر، خم كرده چرخ هفتمين
مهدى امــــــام منتظـــــــر، نــــو بــــاوه خيرالبشر خلق دو عالـــــم سر به سر، بر خوان احسانش، نگين
مهــــــر از ضيائش ذرّه اى، بـدر از عطايش بدرهاى دريا ز جودش قطره اى، گردون زِ كشتش خوشه چين
مــــــرآت ذات كبـــــــريــــــــا، مشكــــــوة انوار هدا منظـــــــور بعث انبيــــــــا، مقصــــــــود خلـق عالمين
امرش قضا، حكمش قدر، حُبّش جنان، بغضش سقر خـــــــاك رهش، زيبــــــــــد اگر بر طُرّه سايد حورِعين
داننـــد قـــــــرآن سر به سر، بابى ز مدحش مختصر اصحــــــــاب علــــــــم و معرفت، ارباب ايمان و يقين
سلطان دين، شـــــــاه زَمَـــن، مالك رقاب مرد و زن دارد به امـــــــرِ ذوالمِنَن، روى زميـــــن زيــــــــر نگين
ذاتش بـــــه امـــــــر دادگــــر، شد منبع فيض بشر خيــــــل ملايـــــك سر به سر، در بند الطافش رهين
حبّش، سفينــــه نـــــــوح آمد در مَثـــــَل، ليكن اگر مهـــــــرش نبــــــــودى نوح را، مى بود با طوفان قرين
گــــــر نــــه وجود اقدسش، ظاهر شدى اندر جهان كامــــــــل نگشتـــــى دين حق، ز امروز تا روز پسين
ايــــــزد به نــــــــامش زد رقم، منشور ختم الاوصيا چـــــــــونانكه جـــــدّ امجدش، گرديد ختم المرسلين
نـــــــوح و خليل و بــــوالبشر، ادريس و داوود و پسر از ابــــــر فيضش مُستمـــِد، از كان علمش مستعين
مــــــوسى به كف دارد عصـــا، دربانىاش را منتظر آمـــــــاده بهـــــــر اقتدا، عيســــى به چرخ چارمين
اى خســــرو گـــــــردون فَرَم، لختى نظر كن از كَرَم كفّــــــــار مستولـــــــى نگر، اسلام مستضعف ببين
نـــــامـــــــوس ايمــــان در خطر، از حيله لامذهبان خـــــــــون مسلمــــانان هدر، از حمله اعـــــداء دين
ظاهــــــر شــود آن شه اگر، شمشير حيدر بر كمر دستـــــــار پيغمبر بـــــه سر، دست خـــدا در آستين
ديـــــــّارى از اين ملحــــــدان، باقى نماند در جهان ايمـــــن شــــــــود روى زمين، از جور و ظلم ظالمين
من گـــر چـــــــه از فرط گنه شرمنده و زارم؛ ولى شــــــادم كــــه خاكم كرده حق، با آب مهر تو عجين
خــــاصه كنون كز فيض حق، مدحت سرودم آنچنان كــــــــز خامـــــــــه ريزد بر ورق، جاى مركّب انگبين
تا چنگـــــل شـــــــــــاهين كند، صيد كبوتر در هوا تا گـــــــرگ باشد در زميـن، بر گوسفندانْ خشمگين
بـــــــــر روى احبابت شـــــــود، مفتـــوح ابواب ظفر بـــــر جــــــــان اعدايت رسد، هر دم بلاى سهمگين
تا بــــــــــــاد نــــوروزى وزد، هر ساله اندر بوستان تا ز ابــــــر آذارى دمــــــــد، ريحـــــان و گل اندر زمين
بــــــــر دشمنان دولتت، هر فصل باشد چون خزان بــــــــر دوستانت هـــــــر مهى، بادا چو ماه فرودين
عــــــالم شود از مقدمش، خالى ز جهل، از علم پر چـــــــون شهر قم، از مقــــدم شيخ اجل، مير مهين
ابـــــــــــر عطا، فيض عميم، بحر سخى، كنز نعيم كـــــــــان كَرَم عبدالكريم پشت و پنـــــاه مسلمين
گنجينــــــه علم سَلَف، سرچشمــــــه فضل خلف دادش خداوند از شرف، بر كف زمـــــــــام شرع و دين
در ســـــــــايه اش گرد آمده، اعلام دين از هر بلد بـــــــــر ســــــاحتش آورده رو، طلّاب از هر سرزمين
يا رب به عمـــــر و عزتش، افزاى و جاه و حرمتش كـــــــاحيا كند از همــــــــــّتش، آيين خيرالمرسلين
اى حضرت صاحب زمان ، اى پادشاه انس و جان لطفـــــــــــــى نما بر شيعيان، تاييد كن دين مبين!
تـــــــــــوفيق تحصيلم عطا فــــرما و زهد بى ريا تا گـــــــــــــــــردم از لطف خدا، از عالِمين عاملين
در مدح ولىعصر (عج)
دوستـــــان، آمد بهـــــــــار عيش و فصل كامرانى مـــــژده آورده گـــــــل و خواهد ز بلبل مژدگانى
بــــــــاد در گلشن فزون از حد، نموده مُشك بيزى ابـــــــر در بستــان، برون از حد نموده دُر فشانى
بــــــــــــرقْ رخشان در فضا چون نيزه سالارِ توران رعــــــدْ نــــــالان چون شه ايران ز تير سيستانى
از وصــــــــــــــــــول قطره باران به روى آب صافى جلـــــــــوهگــــــر گشته طبقها پر ز دُرهاى يمانى
دشت و صحرا گشته يكسر فرش، از ديباى اخضر مـــــــــر درختان راست در بر، جامه هاى پرنيانى
گـــــــــــــوييا گيتى، چراغان است از گلهاى الوان سـوسن و نسرين و ياس و ياسمين و استكانى
هم، منــــــــــــزّه طَرْف گلشن از شميم اُقحوانى هــــــم، معطّــــر ساحت بستان ز عطر ضيمرانى
ارغــــــــــوان و رُزّ و گل، صحن چمن را كرده قصرى فــــرش او سبز و فضـايش زرد و سقفش ارغوانى
وآن شقــــــــــايق، عاشق است و التفات يار ديده روى از ايــــــنرو، نيم دارد سرخ و نيمى زعفرانى
لادن و ميمون و شـــاه اِسْپَرغم و خيرى و شب بو بردهاند از طـــــــز خوش، گوى سبق از نقش مانى
ژالـــــــــــــــــــه بر لالـــه چو خال دلبران در دلربايى نرگس و سنبل چو چشم و زلفشان در دلستانى
وآن بنفشـــــــــه بين، پريشان كرده آن زلف معطّر كـــــــــــــــرده دلها را پريشان همچو زلفين فلانى
زيـــــــن سبب بنگر سر خجلت به زير افكنده، گويد من كجــــــا و طُـــــــــرّه مشكين و پُرچين فلانى؟
عشق بلبل كـــــــــــرده گل را در حريم باغ، بيتاب آشكــــــارا گويد از شهناز و شور و مهربانى
قمـــــــــــريك ماهور خواند، هدهد آواز عراقى كبكْ صــــــــوت دشتى و تيهو بيات اصفهانى
اين جهـــــــــــــــانِ تازه را گر مردگان بينند، گويند اى خداى . . . . . . . .
كــــــــى چنين خرّم بهاران ديده چشم اهل ايران؟ كــــــرده نــــــــــــوروز كهن از نو خيال نوجوانى
يـــــــــــــا خداوند اين بساط عيش را كرده فراهم تـــــــا به صــــد عزّت نمايد از ولىاش ميهمانى
حضــــــــــــــــرت صاحب زمان، مشكوة انوار الهى مــــــــــــــالك كوْن و مكان، مرآت ذات لامكانى
مظهــــــــــــــر قدرت، ولىّ عصر، سلطان دو عالم قــــــــــائم آل محمّـــــــد،مهدى آخــــــــر زمانى
با بقـــــــــــــــاء ذات مسعودش، همه موجود باقى بــــــــى لحاظ اقدسش، يكدم همه مخلوق فانى
خوشه چين خرمن فيضش، همه عرشى و فرشى ريـــزه خوار خوان احسانش، همه انسى و جانى
از طفيـــــــل هستىاش، هستىّ موجودات عالم جـــــــوهـــــرى و عقلى و نامى و حيوانىّ و كانى
شاهـــــــدى كو از ازل، از عاشقان بر بست رُخ را بر ســــــــر مهـــــر آمـد و گرديد مشهود و عيانى
از ضيــــــــائش ذرّهاى برخاست، شد مهر سپهرى از عطــــــــايش بـــــــــــدرهاى گرديد بدر آسمانى
بهـــــــــــــــــــر تقبيل قدومش، انبيا گشتند حاضر بهــــــــر تعظيمش، كمر خم كرد چرخ كهكشانى
گــــــــــــــو بيا بشنو به گوش دل، نداى اُنظُرونى اى كه گشتى بىخود از خوف خطاب لَنْ ترانى
عيـــــــــــــد خُم با حشمت و فرّ سليمانى بيامد كـــــــه نهـــــادم بر سر از ميلاد شه، تاج كيانى
جمعه مــــــــى گويد من آن يارم كه دائم در كنارم نيمــــــه شعبـــــــــــان مرا داد عزّت و جاه گرانى
قـــــــــــــــــرنها بايد كه تا آيد چنين عيدى به عالم عيــــــــــد امسال از شرف، زد سكه صاحبقرانى
عقل گويد باش خامش، چنـــــد گويى مدح شاهى ؟ كـــــــه سروده مدحتش حق، با زبان بى زبانى
اى كـــــــه بـــى نور جمالت، نيست عالم را فروغى تا بــــــــه كـــى در ظلِّ امر غيبت كبرى ، نهانى؟
پــــــــــــــرده بردار از رخ و ما مردگان را جان ببخشا اى كـــــــــه قلب عالـــــــم امكانى و جانِ جهانى
تا به كــــــــى اين كافران، نوشند خون اهل ايمان؟ چنـــــد اين گرگان، كنند اين گوسفندان را شبانى؟
تا به كــــــــى اين ناكسان، باشند بر ما حكمرانان؟ تا كى اين دزدان، كنند اين بى كسان را پاسبانى؟
تا به كـــــــــــــــى بر ما روا باشد جفاى انگليسى؟ آنكه در ظلم و ستم، فرد است و او را نيست ثانى
آنكـــــــه از حرصش، نصيب عالمى شد تنگدستى آنكـــــه بــــــر آيات حق رفت از خطايش، آنچه دانى
خـــــــوار كن شاها تو او را در جهان تا صبح محشر آنكـــــه مــــــــى زد در بسيط ارض، كوس كامرانى
تا بـــــدانند از خداوند جهان، اين دادخـــــــواهـــى تـــــــا ببينند از شه اسلاميان، اين حكمــــــــرانى
حــــــــــوزه علميّه قم را عَلَــــــــــــم فرما به عالم تـــــــــــــــــا كند فُلك نجات مسلمين را، بادبانى
بس كـــــــرم كن عمر و عزّت بر كريمى كز كرامت كــــــــرده بر ايشان چو ابر رحمت حق، دُر فشانى
نيكخــــــــــــــــــــواهش را عطا فرما، بقاى جاودانى بهـــــــــر بدخواهش رسان هر دم، بلاى آسمانى
تا ز فـــــــرط گل، شود شاها زمين چون طرف گلشن تــــــا ز فيض فرودين، گردد جهانى چون جنانى
بگـــــــــــذرد بر دوستانت هــــــــــر خزانى چون بهارى رو كنـــــــــد بر دشمنانت هر بهارى چون خزانى
| 
